ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ

Χάσαμε το δρόμο

   Σε κοινωνίες, όπου στα μέλη τους πλεονάζει η εγωπάθεια και ο ατομικισμός, δημιουργούνται συνθήκες εσωστρέφειας και πλήρους απαξίωσης της συλλογικότητας. Οι πολίτες κλείνονται στα ενδόμυχα βιώματα του " Έγώ "τους και αναπτύσσουν μεταξύ τους σχέσεις αντιπαλότητας, αποδυναμώνοντας επικίνδυνα την κοινωνική συνοχή. Όταν οι άνθρωποι προσβλέπουν αποκλειστικά και μόνο στο ατομικό τους συμφέρον αυτοπαγιδεύονται σε καταστάσεις σαν κι αυτές που ζούμε σήμερα. Η εποχή, στην οποία τα υλικά αγαθά και το χρήμα αναγορεύονται σε πρώτη και ανεκτίμητη αξία, στιγματίζεται από πολιτιστική οπισθοδρόμηση, από υποχώρηση του ανθρωπιστικού ιδεώδους και από την έξαρση φαινομένων κοινωνικής παθολογίας. Κάπως έτσι φτάσαμε στο σημερινό κατάντημα! Για πολλά χρόνια ζούσαμε παραμυθιασμένοι από την επίφαση της ευδαιμονίας και τα ευτελή προτάγματα του γρήγορου και εύκολου πλουτισμού, δίχως κόπο.Αντικαταστήσαμε όλα τα μεγάλα και σημαντικά με τα μικρά τα ασήμαντα και τα εφήμερα, διολισθαίνοντας σε δρόμους αλόγιστης κατανάλωσης με πλαστικό χρήμα. Τώρα πληρώνουμε το βαρύ τίμημα της αστοχασιάς μας και προσπαθούμε να συνειδητοποιήσουμε τα τραγικά μας λάθη, για να βρούμε και πάλι το δρόμο της αληθινής ζωής. Θα τα καταφέρουμε;;

Σκιές που ψάχνουν

  Η εξάρτηση δεν έχει ταξική καταγωγή .Ευδοκιμεί παντού στο κοινωνικό έδαφος, μπαίνει πλέον σε όλα τα σπίτια, μέσα στη θολούρα της μελαγχολίας και χαρακτηρίζει την εμβληματική παθολογία της εποχής μας.

Κι όμως η κοινωνία, εμείς όλοι δηλαδή,δε θέλουμε να κοιτάξουμε τα μούτρα μας στον καθρέφτη.
Είτε αρνούμαστε το πρόβλλημα, είτε το δαιμονοποιούμε. Ακροβατούμε πάντα στα άκρα...υποκρινόμενοι....!!!
Στο μεταξύ οι δρόμοι και οι πλατείες ασφυκτιούν από σκιες περιφερόμενες που ψάχνουν ασταμάτητα.....

Χαμόγελα

Τελικά η χαρά και το χαμόγελο

ποτέ δεν υπακούουν στους κανόνες της αριθμητικής

αφού όταν διαιρούνται αμέσως πολλαπλασιάζονται.

Ας τα μοιράζουμε, λοιπόν, αφειδώλευτα

για να κάνουμε περσσότερα!

Στον ήλιο κάθε μέρα

ας ανταποδίδουμε το χαμογέλιο του....

Από τι να σωθούμε;

Από τι να σωθούμε λοιπόν, που δεν μας λείπει τίποτα;

Σωτήρες υπάρχουν σήμερα πολλοί. Είναι οι ωραίες ιδέες, είναι οι ήρωες των περιπετειών στον κινηματογράφο, είναι ο φίλος που θα με βοηθήσει να αντιγράψω στο μάθημα που δεν ξέρω, είναι εκείνος που θα μ' ακούσει στο καρδιοχτύπι μου ή όταν γευτώ το πούλημα από τον «δικό» μου ή τον «κολλητό» μου, αυτός που θα δώσει κέφι στη ζωή μου με το τραγούδι του, την ομορφιά του, που θα με κάνει μέλος στο fan club του, είναι ο πρόεδρος που θα κάνει τη μεγάλη μεταγραφή και η ομαδάρα θα πατήσει τους εχθρούς.

Άρα, γιατί να επιλέξω να με σώσει ο Χριστός;

Μ' αρέσουν τα χριστουγεννιάτικα έθιμα, όπως και οι γιορτές γενικά. Με κάνουν να αισθάνομαι πιο πολλή αγάπη, να θέλω να βοηθήσω ένα φτωχό, με φέρνουν πιο κοντά στους γονείς, τ' αδέρφια, τους φίλους μου, μοιράζομαι δώρα, καταναλώνω. Ξεχνώ το μέσα μου κενό. Ξεχνώ όλα εκείνα τα μικρά ή μεγάλα που με κάνουν να μελαγχολώ ή να φοβάμαι. Έστω και για λίγο. Μπορώ να επιδείξω τα ρούχα μου, τα αρώματά μου, την διάθεσή μου, τη μάσκα που κρύβει το αληθινό μου πρόσωπο. Γι' αυτό και λυπάμαι όταν ξαναγυρίζω στο πρόγραμμα, στη ρουτίνα, όταν το δέντρο ξεστολίζεται κι όταν οι μάσκες ξαναμπαίνουν στο κουτί μαζί με τα φώτα και τα στολίδια.

Τελικά, μάλλον κάτι μου λείπει.

Άμα το ψάξεις, θα δεις ότι από το Super Deal των Χριστουγέννων λείπει η πραγματική αγάπη. Λείπει το νόημα που θα με κάνει να νιώθω ότι αξίζει η ζωή μου κάτι παραπάνω από μια επιθυμία, ένα αγαθό, ένα δώρο. Λείπει η δύναμη που χρειάζεται για να δω τον εαυτό μου όπως στ' αλήθεια είναι και όχι σε σύγκριση με τους άλλους. Λείπει η χαρά που θα κρατήσει παραπάνω από μια γιορτή. Λείπει εκείνη η  σχέση που δεν θα είναι για μια νύχτα ή ένα μήνα, αλλά θα με ανεχτεί για μια ζωή, θα μ' αγαπήσει και θα μου απλώσει το χέρι ώστε να μην πέσουν τίτλοι τέλους. Λείπει εκείνη η παρέα που δεν θα την ενώνει το πρόσκαιρο του σχολείου, του Πανεπιστημίου, του έρωτα, της διασκέδασης, αλλά θα μένει ζωντανή όσα χρόνια κι αν περάσουν.

Η Εκκλησία μου λέει ότι ο Χριστός είναι Εκείνος που μου τα δίνει όλα αυτά. Ο Χριστός που κοινωνώ στη λειτουργία των Χριστουγέννων αλλά και κάθε Κυριακή. Ο Χριστός που με συγχωρεί για όλες τις αμαρτίες μου, για όλα τα ελαττώματά μου, για όλες μου τις αποτυχίες. Ο Χριστός που μου μαθαίνει να συγχωρώ φίλους κι εχθρούς. Ο Χριστός που με συναντά στη λύπη και τη χαρά. Ο Χριστός που με σώζει από το να υπάρχω μόνο για να καταναλώνω και με κάνει να υπάρχω για να αγαπώ.

Ο Χριστός φανερώνει το αληθινό μου πρόσωπο. Είναι το Φως που φωτίζει το μέσα μου. Είναι το νόημα που ομορφαίνει τη ζωή μου. Είναι η πίστη που με βοηθά να συνεχίσω. Είναι το Παιδί που με κρατά παιδί. Είναι Αυτός που γεννήθηκε για μένα.

Το Χριστό της Εκκλησίας θα ΄θελα να συναντήσω. Όχι όμως μόνος μου. Γιατί ξέρω ότι λίγο πολύ, όλοι θα θέλαμε να Τον βρούμε. Ας Τον ψάξουμε λοιπόν στη ζωή της Εκκλησίας. Ας τολμήσουμε να Τον γνωρίσουμε. Κι ας είναι η Γέννα Του μια καινούρια αρχή στη ζωή μας. Μαζί και μαζί Του!

Πηγή: περιοδικό ΒΗΜΑΤΑ της Ιεράς Μητροπόλεώς Κερκύρας (τεύχος 4

Γιατί όχι ;

Είναι μια ιστορία που μου άρεσε πολύ και θα ήθελα να την μοιραστώ μαζί σας.)

Σύρθηκα μέχρι το παράθυρο ...;Έξω η βροχή πέφτει ορμητικά, λες και θέλει να ξεπλύνει τις ανομίες μας πάνω στη γη ...;Ο πόνος στο στομάχι αβάσταχτος ...;Πέρασε η επήρεια της ψευδαίσθησης των αισθήσεων που προκαλεί το παυσίπονο ...;Το επόμενο σε μία ώρα ...;Μετράω το χρόνο με τον πόνο, μόνιμο σύντροφο μου ...;Ο καρκίνος στο στομάχι μου, είναι η κλεψύδρα μου, και ο πόνος κόκκοι άμμου στο νευρικό μου σύστημα ...;

Η ανακοίνωση από το γιατρό της ύπαρξης του καρκίνου, μου γκρέμισε τον κόσμο μου ...;Αυτόν που ιδανικά έφτιαχνα στο μυαλό μου για το αύριο ...;Σίγουρα αλλιώτικο από αυτό που ήρθε ...;Όνειρα, λεφτά, δόξα, επιτυχία, καριέρα ...;Από την άλλη ο καρκίνος ...;Ο φονέας των ονείρων ...;Ο φονέας του πόνου μου ...;Γιατί σε μένα Θεέ μου; Γιατί τόσο νέος;
Τελικά γίναμε φιλαράκια, εγώ και ο πόνος ...;Αυτός που έγινε ο δάσκαλος μου ...;Ο δάσκαλος της ζωής ...;Δύσκολη η μετεξέλιξη ...;Όποιος δεν πονέσει δεν ξέρει ...;Όποιος δεν πονέσει δεν ξέρει από ζωή ...;Τελικά γιατί όχι σε μένα; Γιατί να ήταν κάποιος άλλος στη θέση μου; Μήπως ο πόνος κάποιου άλλου θα σήμαινε τη δική μου χαρά; Κι αν η χαρά είναι κρυμμένη κάπου αλλού ...;

Πλησιάζει Πάσχα ...;Κάποιοι θα το ζήσουν και κάποιοι όχι ...;Ποιος ξέρει; Ίσως να μην προλάβω το φετινό Πάσχα ...;Ίσως, όμως να το ζήσω ολοκληρωτικά, παντοτινά ...;Ποιος ξέρει; Η ζωή μου όμορφη, με χαμόγελα και χαρές ...;Είχε και στενάχωρες στιγμές και άλλες με πίκρα ...;Χαίρομαι για ότι έζησα ...;Πικραίνομαι για ότι μπορούσα και δεν το έζησα ...;Προσμένω το Πάσχα ...;Όχι το φετινό ...;Εκείνο της αιώνια Ανάστασης ...;

Η βροχή σταμάτησε ...;Ένα ουράνιο τόξο πάνω από το απέναντι βουνό ...;Τώρα το φως, πριν τα μαύρα σύννεφα ...;Το φως απλωμένο με όλα του τα χρώματα, σημάδι ελπίδας ...;Πρέπει να ξαπλώσω, να ξαποστάσω, ίσως κοιμηθώ λίγο ...;Μέσα στο δωμάτιο μόνο το φως του καντηλιού ...;Η φλόγα του τρεμοπαίζει μπροστά στο πρόσωπο του Εσταυρωμένου ...;η μόνη μου ελπίδα ...;Όχι για τον πόνο ...;Αυτός είναι, είμαι ...;εγώ. Μαζί πορευόμαστε ...;Μόνη μου ελπίδα κι αποκούμπι η Χάρις Του ...;Αυτός ξέρει από πόνο ...;Με καταλαβαίνει, με νοιώθει ...;Μόνη ελπίδα η γνώση του σταυρού ...;Ο δικός μου είναι βαρύς! Τον αντέχω όμως, γιατί τον σηκώνει Εκείνος ...;

Εκείνος είναι η ελπίδα για τη στιγμή που θα ξαναρχίσει να βρέχει, μέσα μου ...;Έξω η βροχή ξανάρχισε τον χορό της ...;Τα μάτια μου κλείνουν ...;Το νέο παυσίπονο έδρασε ...;Ας κοιμηθώ λίγο ...;

Υ.Γ. Μπορεί να είναι μια σκηνή από το παρόν μπορεί να είναι και μία σκηνή από το αύριο. Ποιος ξέρει; Καλη Ανασταση!!

ΠΗΓΗ: Τεύχος «Ενορία.gr» & «Πέρασμα στη απέναντι όχθη» π.Βασίλειος Θερμός

ΑΠ΄ΤΗ ΝΑΣΑ ΣΤΑ ΡΑΣΑ

 O Σεβ. Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικόλαος γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1954. Σπούδασε στο τμήμα Φυσικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου, ενώ συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στην Αστροφυσική και τη Μηχανολογία στις ΗΠΑ, στα Πανεπιστήμια Χάρβαρντ και ΜΙΤ αντίστοιχα. Έχοντας αποκτήσει και διδακτορικό τίτλο στη Βιοϊατρική Τεχνολογία από τα ίδια πανεπιστήμια, προχώρησε σε βαθύτερη μελέτη της θεολογικής επιστήμης, αποκτώντας δυο σχετικούς μεταπτυχιακούς τίτλους στη Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού στη Βοστώνη.
Το 1989, επιστρέφοντας στην Ελλάδα, ο πατ. Νικόλαος παρέμεινε για δυο χρόνια στο Αγ. Όρος κι έπειτα στην Ιερά Μονή Στομίου Κονίτσης. Στη συνέχεια, χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος κοντά στον μακαριστό Μητροπολίτη Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης Σεβαστιανό.
Από το Μάιο 1990, μέχρι και τη χειροτονία του ως Επισκόπου, διακόνησε ως οικονόμος στο Ιερό Μετόχι της Αναλήψεως της Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας του Αγ. Όρους. Το Φεβρουάριο 2003 αναγορεύτηκε διδάκτωρ της Θεολογίας στον τομέα της Χριστιανικής Ηθικής και Κοινωνιολογίας (Βιοηθικής) του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, ενώ ήδη από το 1991 διδάσκει πανεπιστημιακά μαθήματα σχετικού περιεχομένου στις Ιατρικές Σχολές των Πανεπιστημίων της Αθήνας και της Κρήτης, όπως και στη Θεολογική Σχολή Balamand του Λιβάνου.
Το 1993 ίδρυσε το πρώτο Κέντρο Βιοϊατρικής Ηθικής και Δεοντολογίας στην Ελλάδα, ενώ είναι μέλος πολλών εκκλησιαστικών και άλλων επιτροπών με σχετικό αντικείμενο.

Η αληθινή φιλανθρωπία..........

Σε συνέχεια όσων γράψαμε την προηγούμενη Κυριακή περί ανθρωπιάς, θα θέλαμε να σημειώσουμε κάτι πιο συγκεκριμένο.

 Αναμφισβήτητα στην Ελλάδα υπάρχουν εκατοντάδες φιλανθρωπικοί σύλλογοι, που εργάζονται σκληρά επιτελώντας πλούσιο έργο. Σε κάθε ενορία υπάρχει φιλόπτωχο ταμείο. Κυρίως γυναίκες θυσιάζονται προσφέροντας χρόνο, κόπο, χρήμα, αγάπη.  Όλα αυτά δίνουν ελπίδα, κουράγιο, φως.

Τα άτομα με διάφορες αναπηρίες γνωρίζουν καλά ότι πολλά από τα προβλήματά τους δεν μπορούν να λυθούν. Οι φτωχοί δεν ζητάνε να γίνουν ξαφνικά πλούσιοι.  Όλοι ζητούν λίγη κατανόηση και μία καταρχάς ιλαρή ματιά. Δεν γνωρίζω πόσες χιλιάδες είναι στην Ελλάδα τα λεγόμενα άτομα με ειδικές ανάγκες. Είναι πάντως όλων των ηλικιών και τάξεων. Δεν είναι απίθανο να βρεθούμε και εμείς εκεί μετά από ένα ατύχημα ή ένα εγκεφαλικό επεισόδιο. Τα άτομα αυτά πάντως δεν είναι καθόλου λίγα, αφού φθάνουν περίπου το 10% του όλου πληθυσμού και φυσικά αποτελούν ισότιμα μέλη της κοινωνίας.

Υπάρχει οπωσδήποτε μια ανοχή προς όλα αυτά τα άτομα, αλλά αυτό νομίζουμε δεν φθάνει. Μέχρι χθες γονείς έκρυβαν τα ανάπηρα παιδιά τους, γιατί ντρέπονταν να τα παρουσιάσουν στα περίεργα μάτια.  Έλλειψη ταπεινώσεως έκρυβε η "συμφορά" τους. Μπορεί να ξεπεράστηκαν κάποια ταμπού, αλλά χρειάζεται ακόμη δρόμος πολύς για την πλήρη αποδοχή τους από την κοινωνία, που τιμά, προάγει και παρουσιάζει τους νέους, τους ωραίους, τους πλούσιους, τους δυνατούς. Οι παραολυμπιακοί αγώνες και κάποια επιδόματα επαναπαύουν τη συνείδησή μας ότι κάναμε το καθήκον μας.

Φοβάμαι πως μερικές φορές κάποιες φιλάνθρωπες, κάπως επιφυλακτικές πράξεις μας είναι για να καθησυχάσουν τη συνείδησή μας ότι πράξαμε στο ακέραιο το καθήκον μας και ρίχνουμε όλα τα βάρη στο απρόσωπο κράτος. Υπάρχει μια ψυχολογική ερμηνεία σε ένα επιπόλαιο φιλάνθρωπο συναισθηματισμό. Με λίγα ευρώ εξορκίζουμε το κακό, χαιρόμαστε που δεν είμαστε στη θέση του αδύναμου και επαναπαυόμαστε στην αδιατάρακτη νάρκη μας μπροστά σε μια τηλεόραση που διαφημίζει τον πόνο, την τραγωδία, τον πόλεμο, τη φτώχεια. Δεν αφήνουν οι άνθρωποι εύκολα το χουζούρι, το βόλεμα, τη συνήθεια, την όποια καλοπέραση. Δεν θέλουν να ενοχλούν και ταράζουν με τίποτε τον ευδαιμονισμό τους, που κουράστηκαν τόσο να κατακτήσουν.

Μόνο οι πονεμένοι γνωρίζουν τι σημαίνει πόνος, που τους μεγαλώνει αφάνταστα μέσα στη γενική αδιαφορία. Γονείς ανάπηρων παιδιών που τα μεγαλώνουν με περισσή στοργή, αγάπη και φροντίδα είναι ήρωες και μάρτυρες. Τους παρηγορεί η ήσυχη συνείδηση και τους στεφανώνει η αρετή. Πονεμένοι που δεν γογγύζουν, δεν είναι μίζεροι, παράξενοι και κακομοίρηδες είναι όντως μεγαλομάρτυρες. Να τι λέει μια πολύτεκνη ηρωίδα μητέρα για ένα παιδί της που πάσχει από "ψυχοκινητική καθυστέρηση": "Έχει πράγματι νοητική και κινητική καθυστέρηση. Αντιληπτική ανικανότητα, αδυναμία λόγου. Η ψυχή του όμως δεν πάσχει.  Έχει την ικανότητα να χαίρεται, να λυπάται, μπορεί να αγαπάει, μπορεί να επικοινωνεί με το δικό του τρόπο. Χρειάστηκε βέβαια κάποιο χρονικό διάστημα για να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτό που μας συμβαίνει δεν είναι μοναδικό και κυρίως δεν είναι κακό και συμφορά".

Ούτε οι γονείς, ούτε οι ασθενείς θα πρέπει να ντρέπονται, να μειονεκτούν, να φοβούνται, να κρύβονται, να υποκρίνονται, να ψεύδονται. Πρόβλημα δεν έχουν οι ίδιοι αλλά σίγουρα οι άλλοι. Ούτε να αισθάνονται άτυχοι, κακόμοιροι και σαν τιμωρημένοι από τον Θεό. Ο Θεός ποτέ δεν τιμωρεί, γιατί δεν υπάρχει ίχνος κακίας σ' αυτόν.  Ένα ανάπηρο παιδί προκαλεί πόνο στους γύρω του. Ο πόνος όμως σίγουρα δεν είναι κάτι το κακό. Ο πόνος μαλάσσει πέτρινες καρδιές πονεμένων και συμπονούντων. Ο πόνος υπάρχει για να μετανοούμε και να ταπεινωνόμαστε.

Το μέτρο της αγάπης μας φανερώνει τον βαθμό της πνευματικότητός μας. Βλέποντας του αναγκεμένους με συμπάθεια, κατανόηση και καλοσύνη ανεβαίνουμε. Ανεβαίνουμε το βάθρο της θυσίας και η ζωή με ένα χαμόγελο γίνεται πιο φωτεινή, πιο αληθινή και πιο γνήσια. Εκεί μας φωτογραφίζει ο Θεός και μας χαρίζει μία ανείπωτη ειρήνη. 

M.ΜΩΥΣΗΣ

Η άνοιξη της ανθρωπιάς

Με τη γνωστή και συνεχιζόμενη οικονομική κρίση δυστυχώς συμβαίνει οι φτωχοί να γίνονται φτωχότεροι. Ο χρυσός αιώνας του Περικλή στην αρχαία Αθήνα δεν επέτρεπε να υπάρχουν πολίτες πάσχοντες και δοκιμαζόμενοι, τραυματίες, ανάπηροι, χήρες και ορφανά δίχως κρατική βοήθεια. Σήμερα, άνθρωποι που σκύβουν από το βάρος μιας σοβαρής ασθένειας πώς αντιμετωπίζονται;

 Ένας νεφροπαθής, ένας καρκινοπαθής, ένας καρδιοπαθής, ένας τυφλός, ένας κουφός, ένας διανοητικά ανάπηρος μήπως θεάται με οίκτο, προσπερνάται γρήγορα και τίθεται αμέσως στο περιθώριο;

Ο Χριστός αγάπησε ιδιαίτερα τους αναγκεμένους και θεράπευσε τυφλούς, παραλυτικούς, λεπρούς, κουφούς, δαιμονισμένους και κατάκοιτους. Μίλησε με τα θερμότερα λόγια για την αγάπη, τη φιλανθρωπία, τη φιλοπτωχία, τη φιλαδελφία και την ελεημοσύνη. Τόνισε πως αγάπη δίχως έργα δεν υπάρχει. Το φιλανθρωπικό έργο της Εκκλησίας μας σήμερα είναι ιδιαίτερα σημαντικό.

Δεν λέμε ότι το κράτος δεν έχει κάποια κοινωνική αντίληψη και πρόνοια. Όμως νομίζουμε ότι θα μπορούσαν αρκετά ακόμη να γίνουν. Κάποιοι κύριοι της κρατικής μηχανής μπορούν να γίνουν κάπως πιο ευαίσθητοι. Έστω και κάποιες μικρές οικονομικές ελαφρύνσεις θα μπορούσαν να δώσουν μια ανάσα αναψυχής και ανακούφισης σε τόσο πονεμένους ανθρώπους.

Υπάρχει ακόμη ανθρωπιά και αλληλεγγύη και συμπαράσταση σε έκτακτες περιπτώσεις και περιστάσεις. Δεν απογοητευτήκαμε ακόμη πλήρως. Υπάρχει όμως, πρέπει να πούμε, και αρκετή αδιαφορία στη φτώχεια και την αναπηρία των ανθρώπων της διπλανής μας πόρτας. Υπάρχουν μεγάλες βασικές ανάγκες συμπατριωτών μας. Λέγονται πολλά, μα το τελικό αποτέλεσμα είναι λίαν πενιχρό. Βαρέθηκαν πολλοί ν' αναμένουν τις καλύτερες μέρες, τις άσπρες μέρες, τις μέρες της αλλαγής. Οι μικροί, οι αδύνατοι, οι αναγκεμένοι, τα άτομα με ειδικές ανάγκες μόνιμα αναμένουν. Παραπονούνται μονολογώντας ότι αδικούνται. Μελαγχολούν από την αδιαφορία ορισμένων και μεγαλώνουν έτσι τον πόνο τους κλεινόμενοι πιο πολύ στον εαυτό τους. Σωπαίνουν αναγκαστικά. Αν τολμήσουν κάτι να πουν, μετανιώνουν, γιατί τους κάνουν να ντρέπονται για την αναπηρία ή τη φτώχεια τους.

Η τιμιότητα όμως δεν μπορεί ποτέ να ντρέπεται. Οι πονεμένοι είναι αξιοτίμητοι και αξιοσέβαστοι. Ο πόνος είναι θεία ευλογία που ωριμάζει και ωραιοποιεί τον άνθρωπο. Σε μια κοινωνία σκληρή αναγκάζονται οι άνθρωποι του πόνου να κλείνονται στο καβούκι τους. Αν είναι γενναίοι, υπομένουν ελπιδοφόρα, διαφορετικά, όπως είπαμε, ο πόνος τους μεγαλώνει ακόμη πιο πολύ. Μερικές φορές ο πόνος αντιμετωπίζεται με τη συμπάθεια του διπλανού, την κατανόηση του φίλου, το ενδιαφέρον της πολιτείας. Δυστυχώς, ο νεοελληνικός βίος συχνά έχει πολλά στοιχεία ατομισμού, εγωισμού, αδιαφορίας και φιλαυτίας.

Η βοήθεια θα πρέπει οπωσδήποτε να έλθει πριν από τη μελαγχολία, την κατάθλιψη και την απελπισία. Να γίνει και μία πορεία προς τα άσυλα, τα γηροκομεία, τα ορφανοτροφεία και τα νοσοκομεία. Πηγαίνεις να βρεις την υγεία σου και φεύγεις ταραγμένος, ντροπιασμένος, στενοχωρημένος. Δεν θέλει και πάρα πολλά για να γίνει πιο ανθρώπινη και αξιοπρεπής η ζωή αδύναμων ανθρώπων μας. Μπορεί, αν θέλουμε, να γίνει πιο γνήσια η ανθρώπινη κοινωνία με ειλικρινή αισθήματα, ώστε να μη λυγίσει τελείως ο πλησίον που σηκώνει το βάρος μιας ανίατης ασθένειας.

Η ανθρωπιά είναι το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του ανθρώπου. Η απανθρωπιά δεν είναι για τον Έλληνα. Μην επιτρέψουμε να πάθουμε ξαφνική μεταλλαγή και να γίνουμε διαφορετικοί σε πείσμα της θυσιαστικής παραδόσεώς μας. Η οικονομική κρίση ας μας πλουτίσει με φιλάνθρωπα αισθήματα. Ας ανέβουμε πνευματικά. Ας αισθανθούμε πιο άνθρωποι. Ας συναισθανθούμε λίγο και τον πόνο του συνανθρώπου. Μετά τον χειμώνα έρχεται πάντα η άνοιξη. 

Μ. ΜΩΥΣΗΣ