ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ

Η φρίκη της Γάζας και το δράμα των Παλαιστινίων.

Ημέρες εορτών εισέβαλαν οι Ισραηλινοί στη Γάζα, για να κατατροπώσουν τους εχθρούς τους, τους κατ' αυτούς τρομοκράτες..............

Δεν πρέπει όμως να λησμονάται καθόλου ότι ο τόπος εκείνος είναι των Παλαιστινίων. Διώκονται από τον τόπο τους. Οι υπερασπιστές της πατρίδος τους χαρακτηρίζονται τρομοκράτες. Τότε θα πρέπει να πούμε ότι και οι ήρωες της Ελληνικής Επαναστάσεως, Κολοκοτρώνης και Καραϊσκάκης, ήταν τρομοκράτες.

Δεν συμφωνούμε διόλου με τις επιθέσεις των διαφόρων παρατάξεων των Παλαιστινίων. Ξαναλέμε πως η βία φέρνει βία. Στον 21ο αιώνα δεν μπορεί τα προβλήματα να λύνονται με το να σκορπίζεται παντού ο θάνατος. Μέσα σ' ένα μήνα περίπου οι Εβραίοι φόνευσαν περισσότερους από 1.300 Παλαιστίνιους και άφησαν χιλιάδες βαριά τραυματίες. Παρά τη διεθνή κατακραυγή οι Εβραίοι απτόητοι συνέχισαν τον πόλεμο αδίστακτα. Κατέστρεψαν μία πόλη και χωριά.

Το πιο σοβαρό και τραγικό είναι ότι ανάμεσα στους νεκρούς ήταν εκατοντάδες αθώα παιδιά και ανήμπορες γυναίκες, ολόκληρες οικογένειες ξεκληρίστηκαν. Σπίτια γκρεμισμένα, νοσοκομεία κατεστραμμένα, δημόσια κτίρια καμένα. Οι λίγοι ανταποκριτές, που μπόρεσαν να μεταδώσουν κάτι, μίλησαν απερίφραστα για φοβερή φρίκη. Χτυπήθηκαν και τα γραφεία του ΟΗΕ και των διεθνών πρακτορείων ειδήσεων. Υπάρχει τρομερή έλλειψη βασικών φαρμάκων, ιατρικού προσωπικού, κλινών νοσοκομείου. Παιδιά πέθαναν από αιμορραγία και την απουσία χειρουργών ιατρών.

Το ακόμη πιο φοβερό είναι ότι δεν επετράπη ούτε μικρή ανακωχή για την παροχή ανθρωπιστικής βοηθείας. Οι συνεχείς βομβαρδισμοί δεν άφησαν ελεύθερη είσοδο σε τρόφιμα και φάρμακα απαραίτητα. Η Λωρίδα της Γάζας γνώρισε εφιαλτικές στιγμές. Οι ιατροί έκαναν και κάνουν ό,τι μπορούν για να συνδράμουν συνανθρώπους τους, που βρίσκονται σε άθλια και οδυνηρή κατάσταση. Οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα για μια ακόμη φορά ανιδιοτελώς θυσιάστηκαν και τους πρέπει ο δίκαιος έπαινος. Επί μία δεκαετία εργάζονται στην περιοχή με κίνδυνο της ζωής τους.

Δεν άρχισε δυστυχώς καλά ο νέος χρόνος. Στη δύση ενός προέδρου της Αμερικής και στην ανατολή ενός πολλά υποσχόμενου άλλου σχεδιάστηκε η πολύνεκρη επίθεση. Η κακία, η πολεμική τέχνη, η εκδίκηση, η βία, η βαρβαρότητα συνεργάστηκαν γι' αυτό το ολέθριο αποτέλεσμα.  Άφωνη η ανθρωπότητα παρακολουθεί από τις τηλεοράσεις ένα ακόμη πόλεμο, που κάποιοι φθάνουν να τον δικαιολογούν και επικροτούν. Οι βιομηχανίες υλικών πολέμου χαίρονται.  Έως πότε θα συνεχίζονται οι πόλεμοι; Προοδεύουμε ή οπισθοδρομούμε; Τι φταίνε τα αθώα παιδάκια που κυλίστηκαν στο αίμα;

Σιωπώ και θυμούμαι, για να παρηγορούμαι κάπως, τον φίλο μου Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, που κάποια πρωτοχρονιά πριν από εκατό χρόνια έγραφε: "Ο  Άγγελος δεν εύρε παρηγορίαν. Επήρε τα πτερέοντα δώρα του -το άστρον το προωρισμένον να λάμπη εις τα συνειδήσεις, την αύραν την ικανήν να δροσίση τας ψυχάς και την ζωήν την πλασμένην διά να πάλλη εις τας καρδίας, ετάνυσε τας πτέρυγας και επανήλθεν εις τα ουρανίας αψίδας". Δεν υπάρχουν αγραυλούντες ποιμένες, για ν'; ακούσουν το αγγελικό μήνυμα περί της γης ειρήνης. Άφωτες συνειδήσεις σκληροκάρδιων ανθρώπων, ψυχές ψυχρές, καρδιές ξηρές σκορπίζουν όλεθρο, αίμα, δάκρυ, πένθος, οδύνη. Πρόοδος πολεμική, οπισθοδρόμηση πολιτισμική, μεσαιωνική βαρβαρότητα. Μια αχτίδα φωτός η πλούσια ανθρωπιστική βοήθεια και η μεταφορά τραυματισμένων παιδιών σε χώρους ασφαλείας και υγείας.

M.ΜΩΥΣΗΣ

Τρεις φιλοαγιορείτες λογοτέχνες

Μ.ΜΩΥΣΗΣ

Οι τρεις Ιεράρχες

Χρόνια πολλά σε όλους μας!

http://paideia-gr.blogspot.com/2009/01/paideia-gr_29.html

Ανταγωνισμός και σύγκρουση

Ο ανταγωνισμός, η σύγκρουση, η αδυναμία κατανόηση και συνεννόησης δεν σημαίνουν κατ΄ανάγκην απουσία θετικών αισθημάτων διάθεσης αγάπης. Είναι πολύ σημαντικό να βλέπουμε πίσω από τις αδυναμίες και τα λάθη μας τις κρυμμένες δυνατότητές μας.

Η επιθετικότητα ή η εμπάθεια είναι τις πιο πολλές φορές η προσπάθεια να κρύψουμε το φόβο και την ανασφάλειά μας, είναι η άμυνά μας για έναν εαυτό που δεν εμπιστευόμαστε. Όσο ο άνθρωπος εκτιμά τον εαυτό του, έχει περισσότερες πιθανότητες για υγιή και αληθινή σχέση.

Η μειονεξία μας ωθεί σε μία ζωή υποκρισίας, όπου προσπαθούμε να λάβουμε την αποδοχή και την αναγνώριση. Ο μειονεκτικός άνθρωπος κάνει υπακοή από φόβο, κάνει φιλανθρωπίες από ανάγκη για εκτίμηση. Δεν μπορεί να έχει πραγματική σχέση, όπου μπορεί να μάθει το μυστήριο της αγάπης, γιατί δεν αποδέχεται τον εαυτό του και άρα δεν μπορεί να αποδεχθεί και τον άλλο και να συνδεθεί μαζί του.

Είναι τεράστια η ανάγκη να προβάλλουμε μία καλή εικόνα του εαυτού μας. Αυτό συμβαίνει, γιατί μας τρομάζει η πραγματικότητά μας και πιο πολύ μας ανησυχεί να μη γίνει γνωστή. Ο ανταγωνισμός και η σύγκρουση είναι ο καρπός σχέσης προσώπων που δεν εκτιμούν τον εαυτό τους και ψάχνουν την καταξίωση και τη δικαίωση. Είναι απαραίτητο να δουλέψουμε με τον εαυτό μας, ώστε να βρούμε πράγματα που θα μας κάνουν να νιώσουμε καλά μαζί του, δίνοντάς μας την αίσθηση της προσωπικής αξίας. Είναι παρεξήγηση αυτό να θεωρείται έπαρση και εγωισμός.

Ναρκισσισμός είναι η οικοδόμηση και η προβολή ενός ψευδούς εαυτού, για να λαμβάνει την αποδοχή των άλλων και να τους εξουσιάζει. Η προσωπική μου αξία αναγνωρίζω ότι είναι δώρο του Θεού. Αυτά που μου δόθηκαν είναι ευλογίες για προσφορά και διακονία του αδελφού μου, για να υπάρχουν η σύνδεση, η σχέση και η ενότητα.

¨Τα Σα εκ των Σων¨: ό,τι μου δόθηκε είναι δικό μου, δεν μου ανήκει και Του το επιστρέφω προσφέροντάς το στον αδελφό μου, γιατί ο αδελφός μου είναι Χριστός εν ετέρα μορφή.

Η ΑΥΤΟΕΚΤΊΜΗΣΗ ΕΊΝΑΙ ΤΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟ ΕΦΟΔΙΟ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΓΙΑ ΜΙΑ ΙΣΟΡΡΟΠΗΜΈΝΗ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΖΩΗ. Ο κάθε άνθρωπος έχει το λόγο ν εκτιμά τον εαυτό του, όσο αμαρτωλός ή ελλιπής και αν είναι, αφού είμαστε πνοή Θεού. Όσο ενεργοποιούμε την πνοή Θεού μέσα μας, λαμβάνουμε από τη δόξα και τη χάρη Του. Σε αντίθεση με την ηθική του κόσμου, παρά τα πολλά λάθη και τις πτώσεις μας διαπιστώνουμε πόσο μας ομορφαίνει η Αγάπη και το Έλεός Του.

Η κατάκριση είναι μία μορφή επιθετικότητας, στην οποία προσπαθούμε να κρύψουμε τη μειονεξία μας προβάλλοντας το λάθος του άλλου, και η ένδειξη ότι δεν παραδεχθήκαμε πως το καύχημά μας είναι η Χάρις Του και όχι η δική μας δύναμη!

Π. ΒΑΡΝΑΒΑΣ

Ισοκράτης και Κίσιγκερ

Ο σπουδαίος αρχαίος αττικός ρήτορας Ισοκράτης (436-338 π.Χ.) είχε πει: "Η δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται, διότι καταχράστηκε το δικαίωμα της ελευθερίας και της ισότητας, διότι έμαθε τους πολίτες να θεωρούν την αυθάδεια ως δικαίωμα, την παρανομία ως ελευθερία, την αναίδεια του λόγου ως ισότητα και την αναρχία ως ευδαιμονία". Μήπως φωτογραφίζει τη σημερινή μας πραγματικότητα;

Η ανάλυση και σκιαγράφηση του νεοελληνικού καθημερινού γεγονότος είναι δύσκολη. Ο αρχαίος ρήτορας όμως τα κατάφερε με την ευστοχία του λόγου του.

Η εκκλησία σέβεται τον κάθε άνθρωπο ως εικόνα Θεού, τον οποίο υπηρετεί πρόθυμα και αναπαύει εξαίσια. Η θεολογία του προσώπου, του μοναδικού και ανεπανάληπτου, του σεβαστού και αγαπητού, είναι ανάγκη να ξανακουστεί προσεκτικά. Το κράτος μεταχειρίζεται τον άνθρωπο ως υπήκοο και συχνά τον ταλαιπωρεί αφάνταστα. Μερικές φορές μάλιστα δεν ανταποκρίνεται ούτε στα βασικά ανθρώπινα δικαιώματά του. Οποιοσδήποτε είναι σήμερα ελεύθερος να λέει και να κάνει ό,τι θέλει. Δεν μπορεί όμως να υβρίζει δημόσια ιερούς θεσμούς, να καίει τη σημαία, να πατάει τις εικόνες, να ασχημονεί και να καταστρέφει ξένες περιουσίες. Η εικόνα που παρουσιάζει η χώρα μας στον έξω κόσμο είναι οικτρή. Κάποιοι θέλουν να καταστρέψουν ό,τι μας ενώνει με το παρελθόν. Κάνουν τους μοντέρνους, τους εκσυγχρονιστές και τους προοδευτικούς, μα ταυτίζονται με τον κ. Κίσιγκερ, ο οποίος το 1974 ομολόγησε: "Οι  Έλληνες είναι δύσκολο να τιθασευτούν. Γι' αυτό πρέπει να τους χτυπήσουμε βαθιά στις πολιτιστικές τους ρίζες. Τότε ίσως αναγκαστούν να συμμορφωθούν. Εννοώ να πλήξουμε τη γλώσσα τους, τη θρησκεία τους, τα πνευματικά και ιστορικά τους αποθέματα, ώστε να εξουδετερώσουμε τη δυνατότητά τους να αναπτυχθούν, να διακριθούν, να επικρατήσουν, ώστε να μην παρενοχλούν στα Βαλκάνια, στην Ανατολική Μεσόγειο και στη Μέση Ανατολή, σε όλη αυτή τη νευραλγική περιοχή στρατηγικής σημασίας για μας". Να λοιπόν με ποιους ταυτίζονται κάποιοι εγχώριοι "μοντερνιστές".

Παρ' όλα αυτά, η άρνηση του μακαρίτη Τάσσου Παπαδόπουλου στο σχέδιο Ανάν για την Κύπρο, το βέτο στα Σκόπια και η από Ρωσία σχέση στον ενεργειακό τομέα δεν αρέσει στους πέραν του Ατλαντικού.  Έτσι ορισμένοι στην πρόσφατη αναστάτωση εντάσσουν σε ξενοκίνητα σχέδια.  Όπως ξαναείπαμε, η παράταση εκκλησιαστικών σκανδάλων θέλει να δημιουργήσει φθορά στην εκκλησία. Η πατρίδα μας έχει τον πλούτο της ορθόδοξης παράδοσης, που δημιούργησε έργα υψηλού πολιτισμού και μορφές ιερές. Η ζωηφόρος αυτή παράδοση αποτελεί ασφάλεια, παρηγοριά και ελπίδα. Είναι κάτι το ιδιαίτερα σημαντικό και αξιοπρόσεκτο.

Κατά τον σοφό Ισοκράτη, δημοκρατία δεν είναι η ανελευθερία και η ανισότητα, αλλά ούτε η ασυδοσία, η αυθάδεια, η αναρχία και η αναίδεια. Χρειάζεται αυτοσυγκράτηση και επαγρύπνηση. Η διατήρηση ιερών θεσμών είναι απαραίτητη. Το κύρος μας είναι οι θεσμοί μας. Δεν μπορεί τόσο εύκολα να ποδοπατούνται τα ιερά και τα όσια. Η επιτυχία κάθε κυβέρνησης είναι η υπεράσπιση των θεσμών και η έμπνευσή της στο λαό. Είναι μεγάλη ανάγκη να αναπτερωθεί το ηθικό και αγωνιστικό φρόνημα του λαού. Η εμπιστοσύνη στην εκκλησία είναι καταφυγή και δύναμη. Στους δύσκολους καιρούς μας, με τη μεγάλη οικονομική αλλά και πνευματική κρίση, χρειάζεται αποκούμπι και όχι ξεθεμελίωμα των πάντων.

Ο Ισοκράτης νωρίς είπε τι καταστρέφει τη δημοκρατία. Ο Κίσιγκερ είπε τι θα διαλύσει την Ελλάδα. Μην παρασυρόμεθα από λόγια δίχως βάση. Μην αυτοπυροβολούμεθα. Μην γκρεμίζουμε ότι ανύψωσαν οι αιώνες. Οι άγιοι και οι ήρωες είναι η παραγωγή μας. Καλούμεθα να τη συνεχίσουμε και όχι να τη μειώσουμε. Σήμερα στον τόπο μας μόδα είναι ο ανθελληνισμός. Εμείς όμως ας επαναφέρουμε το ιερό στη ζωή και στις σχέσεις μας.

Μ. ΜΩΥΣΗΣ

Μία νεολαία που κανείς δεν την προσέχει έχει δικαιολογημένα παράπονα...

Κλείνοντας ο χρόνος, συνήθως ο καθένας κάνει έναν απολογισμό. Το βέβαιο είναι ότι προστίθεται ένα έτος στη ζωή μας.

 Κάποιοι ψάχνουν να βρουν τα πιο σημαντικά γεγονότα και τις μεγάλες προσωπικότητες της χρονιάς. Γίνονται σχέδια και προγραμματισμοί για το επόμενο έτος κι εκφράζονται κάποιες δειλές μεταμέλειες για το παρελθόν. Νομίζω πως το πρόσωπο της ημέρας είναι της νεολαίας μας. Στο τέλος του χρόνου ξεσηκώθηκε. Θα πρέπει να δούμε προσεκτικά αρκετά αυτόν τον ξεσηκωμό. Καταρχήν είναι μία εξέγερση γνήσια και αυθόρμητη ή είναι υποκινούμενη; Είναι ανίερο πάντως και ανέντιμο να εκμεταλλεύονται κάποιοι τα όνειρα των νέων μας. Είναι ανεπίτρεπτο να εκφράζουν τα παιδιά μας τις αγωνίες τους με πέτρες και ξύλα και όχι με νεράντζια. Οι βανδαλισμοί σχολείων, πανεπιστημίων και καταστημάτων δεν βοηθούν στη λύση των θεμάτων τους. Αυτά είναι ψευτομαγκιές και όποιοι δεν τα καταδικάζουν είναι συνυπεύθυνοι. Η αγριότητα, η βαρβαρότητα, η καταστρεπτικότητα δεν είναι ίδιον της ελληνικής νεολαίας μας. Όμως μία νεολαία που κανείς αληθινά δεν την προσέχει, δεν την ακούει και δεν την αγαπά έχει δικαιολογημένα παράπονα. Φοβούμενοι μην κάνουμε τα παιδιά ρατσιστές, δεν τους μιλήσαμε με θέρμη για την αγνή πατριδοφιλία, τον ηρωισμό, τη θυσιαστικότητα, την αλληλεγγύη, την πατριδογνωσία. Ως προοδευτικοί θελήσαμε να μη μιλήσουμε για Χριστό μη γίνουν φονταμελιστές, θρησκόληπτοι, φανατικοί και οπισθοδρομικοί. Δίχως όμως βαθύ νόημα βίου και θολά νερά των εξαρτησιογόνων ουσιών, τον πανσεξουαλισμό, τη χρηματολαγνεία και τα συναφή. Η παιδεία δεν είναι πραγματική εκπαίδευση αλλά παιδεμός και άγχος. Εμείς ποιοι είμαστε για να αποδώσουμε ευθύνες; Υπάρχουν οπωσδήποτε ευθύνες σε αδιάφορους γονείς, σε οκνηρούς δασκάλους, σε ανίδεους επιθεωρητές, σε αυστηρούς κληρικούς, σε προχειρολόγους πολιτικούς. Συγχωρήστε με, μα τα δάκρυά τους τα βρίσκω κροκοδείλια. Καταδικάζουν επιπόλαιους κουκουλοφόρους οι μασκοφόροι υποκριτές. Πρόκειται για λίαν λυπηρή κατάσταση. Καλούμεθα όλοι να ξεμασκαρευτούμε. Είναι ανάγκη να μιλήσουμε με ειλικρινή αγάπη. Όχι χαϊδεύοντας πάθη, κολακεύοντας δολιότητες και παραβλέποντας λάθη. Τα παιδιά δεν θέλουν να τα κοροϊδεύουμε και να τα εξαπατούμε. Όμως νομίζω ότι και τα παιδιά έχουν ευθύνες. Όταν τους δίνουμε το δικαίωμα να ψηφίζουν, θα πρέπει να είναι υπεύθυνοι. Δυστυχώς, σε μέρος της νεολαίας μας επικρατεί η ασέβεια, η αγένεια και η αδιαφορία. Είναι γνωστοί οι καθημερινοί παρασυρμοί μας. Η μεγαλύτερη αντίδραση στο κατεστημένο είναι η επιμέλεια στη μόρφωση, η άρνηση του ψεύδους, η διατήρηση του ενθουσιασμού, η επιλογή του ιερού και του ωραίου, η πρόσληψη του ουσιαστικού. Παρά τα όσα λέγονται, πιστεύουμε ότι η ελληνική νεολαία διατηρεί ακόμη αρκετά γνήσια στοιχεία ήθους, που με λύπη διαπιστώνουμε ότι από καιρό έχουμε χάσει εμείς οι μεγάλοι. Ας σταματήσουν επιτέλους απ'; όλους τα πολλά και παχιά λόγια κι ας μιλήσει καλύτερα το βιωμένο παράδειγμα. Τότε ίσως να είναι κάπως καλύτερο το νέο έτος που ανατέλλει με πολλές προσδοκίες κι ελπίδες. Καλή Χρονιά, αγαπητοί φιλάδελφοι! 

M.ΜΩΥΣΗΣ

Ο άνθρωπος δίχως τον Χριστό γίνεται απάνθρωπος...

Ο Χριστός γίνεται άνθρωπος, για να γίνει ο άνθρωπος Θεός. Ο άνθρωπος δίχως τον Χριστό γίνεται απάνθρωπος. Ο χριστιανισμός γέννησε τον ανθρωπισμό. Ο ανθρωπισμός παραμυθεί την ανθρωπότητα. Ο Χριστός ήλθε στον κόσμο γυμνός, όπως ο κάθε άνθρωπος, που όμως δεν το συλλογιέται καλά. Αυτό, φρονούμε, είναι το μήνυμα των Χριστουγέννων.

Ο νεοελληνικός βίος θέλει να απομακρυνθεί από τον Χριστό. Θεωρεί ότι περιορίζεται, ότι ασφυκτιά η ζωή του με τον Χριστό. Έτσι, ελεύθερος υποδουλώνεται σε διάφορα είδωλα. Η Ορθοδοξία δεν μιλά πια στην καρδιά του Νεοέλληνα. Τη γέννηση του Θεανθρώπου εορτάζει στη Β. Ευρώπη ή στην Άπω Ανατολή. Η Ευρώπη κι αυτή αποχριστιανισμένη. Ο ανθρωπισμός έγινε απανθρωπισμός. Η ανθρωπιά, η αλληλεγγύη, η ασκητικότητα, η οικολογία, η μετά θάνατον ζωή συζητιούνται με πολλά ειρωνικά χαμόγελα. Λησμόνησε ο σύγχρονος άνθρωπος και της Νότιας Ευρώπης ότι είναι θνητός, ότι όλοι είμαστε μελλοθάνατοι. Νομίζουμε ότι είμαστε μόνιμοι οικήτορες του παρόντος κόσμου και όχι διαβάτες και μουσαφίρηδες. Η αίσθηση της επίγειας αθανασίας οδηγεί τον άνθρωπο στο ασταμάτητο κυνηγητό της ηδονής, από τη σάρκα, το χρήμα και τη δόξα. Συχνά το αποτέλεσμα είναι οδυνηρό, μα ο άνθρωπος δεν το βάζει κάτω. Ο Χριστός ήλθε στον κόσμο για να μας ανασηκώσει και να μας πει πως είμαστε παρεπίδημοι.

Τυφλωμένος και αχόρταγος ο άνθρωπος από τις απολαύσεις, έτσι εορτάζει και τις χριστιανικές εορτές και τα Χριστούγεννα. Αμφισβητώντας, αγνοώντας ή απορρίπτοντας το επέκεινα, ο άνθρωπος αφοσιώνεται όλος στο ενθάδε, στη μοναδικότητα του παρόντος, στην απόλαυση της ζωής. Η καθαρά αυτή υλιστική θεώρηση της ζωής δεν μπορεί να είναι μια αποτυχία του χριστιανισμού, που ποτέ κανέναν δεν μπορεί να εξουσιάσει, αλλά μια ελεύθερη επιλογή του ανθρώπου στα γήινα, πρόσκαιρα και φθαρτά. Η συρρίκνωση του ορθόδοξου βιώματος έκανε και τους Νεοέλληνες να εορτάζουν τις εορτές ανεόρταστα. Η αγορά, η κατανάλωση, η διαφήμιση, η μόδα, η διατροφή, η ενδυμασία, η απόλαυση όλων των υλικών αγαθών άφησε άχαρη την ψυχή.

Χριστούγεννα σε μια παραμορφωμένη Ελλάδα με πικρές στατιστικές. Σαρκώνεται ο Χριστός για τη θέωση του ανθρώπου. Για την αναστήλωση του ιερού και μοναδικού του προσώπου. Ο Νεοέλληνας σφυρίζει αδιάφορα και αρκείται σε καλό φαΐ και κρασί, τηλεόραση, καναπέ ή πολυθρόνα και γλυκά. Το νήπιο Ιησούς απορεί για την κατάντια του μεγάλου θαύματος, του ανθρώπου. Που πιστεύει σε ό,τι βλέπει και πιάνει. Παραμελεί την ψυχή του. Αδιαφορεί για τα ερωτηματικά της συνειδήσεώς του. Απάνθρωπος βίος, αγενής συμπεριφορά, ατομισμός και αδιαφορία.

Για ποιους σαρκώθηκε ο Χριστός; Για όλους. Οι περισσότεροι τον περιφρονούν επιδεικτικά. Δηλαδή απέτυχε; Νομίζω εμείς αποτύχαμε και ακόμη δεν ταπεινωθήκαμε. Δεν καταλάβαμε ότι δεν έχει ανάγκη από δικηγόρους ο Χριστός. Από νωρίς κυνηγήθηκε ο Χριστός και έφυγε για την Αίγυπτο. Η εξουσία φοβήθηκε την παρουσία του και κύλησε στο αίμα τα νήπια και γέμισε από θρήνους μητέρων η Σιών. Νομίζουμε πως κάτι είμαστε και κάτι κάνουμε. Δεν καταλάβαμε πως ως τιποτένιοι, απορριμμένοι και ταπεινοί κάτι κάποτε μπορούμε να κατορθώσουμε. Ας διακόψουμε τα πολλά λόγια και ας αφήσουμε να μιλήσει το παράδειγμα. Έχουμε μεγάλη ανάγκη σήμερα από συμπεριφορές και όχι από ομιλίες.

Το νήπιο Χριστός στη φάτνη της Βηθλεέμ είναι σιωπηλό κι όμως διδάσκει περίτρανα την ταπείνωση. Οι νεοέλληνες χριστιανοί ορθόδοξοι έχουν μεγάλη την ανάγκη της γνήσιας μετάνοιας και της αληθινής ταπείνωσης. Οι καιροί είναι δύσκολοι, μα μην τους κάνουμε δυσκολότερους. Ο νεοελληνικός προκλητικός, υπερκαταναλωτικός βίος καταντά απαράκλητος και άχαρος. Των Ελλήνων οι κοινότητες κατά τον Δ. Σαββόπουλο αξίζει να ξαναθυμηθούν την ομορφιά της συντροφιάς, τη χάρη της παρέας, την ωραιότητα του καλαμπουριού. Και κατά τον Κ. Τσιρόπουλο την ευγένεια του πνεύματος που δίδαξαν με το βίο τους οι άγιοί μας. Παρ'; όλα αυτά, αγαπητοί, "Χριστός γεννάται δοξάσατε, Χριστός εξ ουρανών απαντήσατε, Χριστός επί γης υψώθητε, άσατε τω Κυρίω άσμα καινόν και εν ευφροσύνη ανυμνήσατε λαοί ότι δεδόξασται". Εμείς εδώ στο Άγιον Όρος θα γιορτάσουμε Χριστούγεννα μεθαύριο.

M. MΩΥΣΗΣ

Ενώπιον της πρόσφατης κρίσης.

Με αφορμή τα πρόσφατα λυπηρά γεγονότα των καταστροφών σε διάφορες πόλεις, θα καταθέσουμε κάποιες σκέψεις μας.

Ζούμε εδώ και καιρό μια κατάρρευση των αξιών της ζωής. Πρόκειται για μια σοβαρή κρίση, όχι τόσο οικονομική, κοινωνική ή πολιτισμική αλλά καθαρά πνευματική. Ό,τι επί αιώνες κατακτήθηκε, υβρίζεται σκαιά, χλευάζεται χυδαία, ποδοπατιέται βάναυσα.

Οι περίτεχνες μάσκες της υποκρισίας πολλών οδήγησαν στους κουκουλοφόρους που τα σπάνε όλα. Κανείς δεν αποτρέπει κανένα να διαμαρτυρηθεί κόσμια, να βροντοφωνάξει κατά της αδικίας, ν'απεργήσει δικαιολογημένα. Εδώ πρόκειται για το νόμο της ζούγκλας. Ποιους γονείς και ποιους δασκάλους έχουν οι λιθοβολούντες; Ποιοι τους παρακινούν και ποιοι τους υποδαυλίζουν; Τι φταίνε οι άνθρωποι, παραμονές εορτών, να χάνουν ξαφνικά τις περιουσίες τους; Να κρατηθούν καλά τα ονόματα στις εκλογές αυτών που δεν καταδικάζουν απερίφραστα τ' αποτρόπαια έκτροπα και μάλιστα τα δικαιολογούν. Ελευθερία δεν είναι η ασυδοσία.

Είναι αρκετά δύσκολο να χαρακτηρίσει κανείς πράξεις τέτοιας βίας. Δεν είναι στην παράδοσή μας τέτοια άγρια γεγονότα. Δεν πιστεύω ότι είναι σπουδαστές των πανεπιστημίων μας αυτοί που καταστρέφουν ό,τι βρουν μπροστά τους. Αν είναι, τότε όλο το εκπαιδευτικό σύστημα θέλει πλήρη ανασύνταξη. Παιδεία δεν είναι το παπαγάλισμα ξηρών γνώσεων, αλλά η απόκτηση χρηστού ήθους, υγιούς φρονήματος τιμής των αξιών, ουμανιστικής κουλτούρας. Δίχως όραμα, δίχως σκοπό, δίχως ουσία, δίχως Θεό, όλα επιτρέπονται.

Το πιο τραγικό της όλης υποθέσεως είναι το χυμένο αίμα στο δρόμο ενός αθώου παιδιού. Δεν πρόλαβε να εκπληρώσει τα όνειρά του. Πώς να παρηγορηθούν οι γονείς; Ο Θεός ν' αναπαύσει την ψυχή του και να παραμυθήσει τους πονεμένους γονείς. Τα λάθη δεν διορθώνονται με λάθη. Η εκδίκηση θα φέρει μεγαλύτερο κακό. Η έλλειψη ψυχραιμίας θ' αυξήσει το άλγος και τα δάκρυα. Χρειάζεται μεγάλη σύνεση.

Οι πολιτικοί υποκρίνονται. Συνεχίζουν να λένε πολλές αναλήθειες. Υποσχέθηκαν πολλά και σύντομα ήλθε η απογοήτευση. Ο κόσμος αισθάνεται εξαπατημένος. Δεν έχει πού να πιαστεί. Μεγάλη ανειλικρίνεια γενικά επικρατεί. Η διαφθορά κυκλοφορεί άνετα. Φοβάμαι ότι τα μέσα ρίχνουν λάδι στη φωτιά. Σαν να χαίρονται για το κακό που γενικεύεται. Δεν υπάρχει σοβαρή και αντικειμενική ενημέρωση. Τονίζεται πάντα η μία πλευρά. Δημιουργούνται ρήγματα, κενά, παρατάξεις, φράγματα. Δεν υπάρχει άνετος διάλογος. Δεν μπορεί άνετα να εκφραστεί μια αντίθετη γνώμη. Το φαινόμενο χρήζει ιδιαίτερα μεγάλης προσοχής. Οι δημοσιογράφοι θέλουν να λενε τι ακριβώς θα πρέπει να κάνουν κάθε φορά οι αστυνομικοί. Ορισμένοι εκφωνητές έχουν γίνει αδέκαστοι εισαγγελείς και σκληροί δήμιοι. Πάλι θα την πληρώσουν τα σχολεία μας.

Η αναρχία οδηγεί στην ασυδοσία και τη βαρβαρότητα. Η διαφθορά έχει φθάσει στο βάθος της ψυχής του ανθρώπου. Έχει σκοτίσει το νου κι έχει παγώσει την καρδιά. Ένας υψηλός πυρετός από έναν καλό ιατρό δεν αντιμετωπίζεται αμέσως κι εύκολα με αντιπυρετικά, αλλά ψάχνει να βρει την αιτία του πυρετού. Για τις καταστροφές βεβαίως πρέπει να υπάρξουν κρατικές αποζημιώσεις. Για τις καταστροφές ψυχών νέων ποιος θ' απολογηθεί. Αντί για βιβλία, μολύβια και λουλούδια βαστούν βαριοπούλες, ρόπαλα και μολότοφ. Τα νεανικά πρόσωπα δεν είναι πλασμένα για μάσκες και κουκούλες. Τις μάσκες της υποκρισίας πρέπει σύντομα να κάψουμε όλοι μας.

Δεν αξίζει στην Ελλάδα μια τέτοια τύχη. Πρέπει να ξαναϊδωθεί η παιδεία, μακριά από κομματικές αντιπαραθέσεις. Πρέπει να ξαναδούμε τι θέλουμε, τι μπορούμε, πού πάμε και ποιος είναι ο σκοπός μας. Διερχόμαστε σοβαρή κρίση. Ας δούμε βαθύτερα τα πράγματα. Ο ατομισμός, ο μηδενισμός, ο υλισμός, να πού οδηγούν. Πριν απελπισθούμε τελείως, ας κάνουμε κάτι. Οι άνθρωποι άρχισαν να μελαγχολούν. Δεν είναι για τους Νεοέλληνες αυτή η ζωή. Στις εορτές των Χριστουγέννων που έρχονται ας σκεφθούμε το μέλλον μας, το παρελθόν και το παρόν μας.

Μ.ΜΩΥΣΗΣ